Calineczka

Calineczka

Żyła kiedyś kobieta, która ponad wszystko marzyła o dziecku. Miała mały domek, ogród i kwiaty na oknie, ale bardzo pragnęła usłyszeć w domu dziecięcy śmiech.

Pewnego dnia zwróciła się do starej czarodziejki.

— Nie potrzebuję bogactwa — powiedziała. — Chciałabym tylko małą córeczkę albo synka, którymi mogłabym się opiekować.

Czarodziejka uśmiechnęła się i podała jej ziarenko.

— Posadź je w doniczce i dobrze podlewaj.

Kobieta tak zrobiła.

Z ziemi od razu wyrósł zielony pęd. Po kilku dniach pojawił się wielki pąk podobny do tulipana. Płatki miał mocno zamknięte.

— Jaki piękny kwiat — powiedziała kobieta i lekko go pocałowała.

Pąk się otworzył.

W samym środku siedziała maleńka dziewczynka, nie większa od kciuka.

— Jesteś prawdziwa! — szepnęła kobieta.

Dziewczynka wyciągnęła do niej ręce.

Tak w domu pojawiła się Calineczka.

Połówka łupiny orzecha stała się jej łóżkiem. Materacem były płatki fiołka, kołderką różowy płatek róży.

Za dnia pływała po talerzu z wodą na płatku tulipana. Za wiosła służyły jej dwa białe włosy z końskiej grzywy. Pięknie też śpiewała, tak cicho, że ludzkim uszom jej głos przypominał dźwięk maleńkiego srebrnego dzwoneczka.

Pewnej nocy przez uchylone okno wskoczyła wielka ropucha.

Zobaczyła Calineczkę śpiącą w orzechowej łupince.

„Byłaby wspaniałą żoną dla mojego syna!” — uznała.

Nie pytając o pozwolenie, chwyciła łóżeczko i wyniosła do ogrodu.

Za ogrodem płynęła szeroka rzeka. Wśród trzcin ropucha postawiła łupinkę na wielkim liściu lilii wodnej, daleko od brzegu.

— Stąd nie ucieknie — powiedziała synowi. — My tymczasem przygotujemy dom.

Rankiem Calineczka obudziła się i zobaczyła wokół wodę.

— Gdzie jestem?

Z trzcin wyłoniła się ropucha.

— Niedługo zamieszkasz z nami. Już zdecydowałam, że doskonale pasujesz do mojego syna.

Calineczka pobladła.

— Ale ja was wcale nie znam. Nie chcę tu mieszkać.

Ropucha jakby nie usłyszała.

— Wszystko przygotujemy!

I odpłynęła.

Calineczka usiadła na liściu i zapłakała.

Pod wodą pływały małe rybki. Słyszały całą rozmowę.

— To niesprawiedliwe — powiedziała jedna.

— Wyraźnie powiedziała, że nie chce — przytaknęła druga.

Podpłynęły do łodygi i przegryzły ją.

Liść odłączył się i popłynął z nurtem.

— Dziękuję! — zawołała Calineczka.

Rzeka niosła ją coraz dalej. Nad wodą latały ważki, na brzegach kwitły kwiaty, ptaki śpiewały w krzakach.

Na liściu usiadł biały motyl. Calineczka zdjęła paseczek i delikatnie przywiązała jeden koniec do motyla, a drugi do liścia.

Motyl wzleciał i mała łódeczka popłynęła szybciej.

Nagle wielki chrabąszcz pochwycił Calineczkę i zaniósł na drzewo.

Posadził ją na zielonym liściu.

— Co za dziwne stworzenie! — powiedział.

Przylecieli jego znajomi.

— Ma tylko dwie nogi!

— I żadnych czułków!

— Jaka cienka talia!

Początkowo Calineczka bardzo podobała się chrabąszczowi, lecz gdy inni zaczęli drwić z jej wyglądu, zwątpił.

— Może rzeczywiście nie jesteś taka ładna — powiedział.

Dziewczynka się zdziwiła.

Przed chwilą nazywał ją piękną, a teraz powtarzał cudze słowa.

— W takim razie mnie wypuść — poprosiła.

Chrabąszcz zaniósł ją na rumianek i odleciał.

Calineczka została sama wśród pól.

Przez całe lato mieszkała między kwiatami. Piła rosę z listków, jadła pyłek i spała pod wielkim łopianem.

Lato jednak minęło.

Liście pożółkły, kwiaty zwiędły. Powiał zimny wiatr.

Calineczka owinęła się suchym liściem, lecz nadal marzła.

Pewnego dnia zobaczyła małe drzwi w ziemi.

Mieszkała za nimi mysz polna.

— Kto puka? — zapytała.

— To ja. Mogę choć trochę się ogrzać?

Mysz zobaczyła zmarzniętego gościa i natychmiast wpuściła go do środka.

— Wchodź. Mam ziarno, ciepły pokój i suche posłanie.

Calineczka była bardzo wdzięczna. Pomagała sprzątać, opowiadała baśnie i śpiewała.

Mysz przywiązała się do niej.

— Zostań u mnie przez całą zimę.

Niedaleko mieszkał kret. Był zamożny, miał długie podziemne korytarze i wielkie spiżarnie. Nie lubił słońca, a kwiaty uważał za niepraktyczne.

Pewnego dnia przyszedł z wizytą.

Calineczka zaśpiewała.

Kret znieruchomiał.

— Jaki wspaniały głos.

Odtąd odwiedzał je często.

Kiedyś zaproponował Calineczce obejrzenie swojego tunelu.

— Poprowadziłem go aż na pole. Tam znacznie wygodniej niż na powierzchni.

W tunelu było ciemno. Pośrodku przejścia leżała jaskółka.

— Biedny ptaszek — powiedziała Calineczka.

— Żadnego pożytku z tych ptaków — odparł kret. — Całe lato tylko latają i śpiewają, a kiedy robi się zimno, nie wiedzą, co robić.

Calineczka nic nie odpowiedziała.

Wieczorem wróciła do jaskółki. Dotknęła jej piersi i nagle poczuła słabe bicie serca.

— Żyje!

Okryła ptaka suchymi listkami i przyniosła wodę.

Przez kilka dni potajemnie się nim opiekowała.

Pewnego wieczoru jaskółka otworzyła oczy.

— Gdzie jestem?

— W podziemnym tunelu. Bardzo zmarzłaś.

Jaskółka przypomniała sobie, jak leciała na południe, została za stadem i upadła.

— Uratowałaś mnie, maleńka dziewczynko.

Przez całą zimę pozostawała w ciepłym schronieniu. Calineczka przynosiła okruszki i wodę.

Wiosną ptak odzyskał siły.

— Lecę ku słońcu — powiedział. — Siądź mi na grzbiecie. Polecimy razem.

Calineczka bardzo chciała się zgodzić. Pomyślała jednak o myszy polnej, która dała jej dom w największe chłody.

— Nie mogę odejść bez pożegnania. Będzie się martwiła.

Jaskółka skinęła głową.

— Zatem żegnaj. Jeśli los pozwoli, jeszcze się spotkamy.

I odleciała.

Tymczasem w domu myszy pojawił się nowy plan.

— Kret chce, żebyś została jego żoną — oznajmiła radośnie gospodyni. — Ma wspaniałe spiżarnie, obszerne korytarze i ani jednego przeciągu. Masz wielkie szczęście.

Calineczka milczała.

Kret nie był zły. Nie lubił jednak słońca, nie rozumiał ptaków i chciał całe życie spędzić pod ziemią.

— Nie chcę za niego wychodzić — powiedziała wreszcie.

— Nie mów głupstw — odpowiedziała mysz. — Cóż może być lepszego niż ciepły podziemny dom?

Calineczka wiedziała, że dla myszy naprawdę jest to najlepsze miejsce na świecie.

Ale nie dla niej.

Mijało lato. Mysz i kret szykowali wesele, jakby decyzja już zapadła.

Calineczka codziennie wychodziła między kłosy i patrzyła w niebo.

— Słoneczko — szeptała — może niedługo już cię nie zobaczę.

Nadeszła jesień.

Wtedy nad polem rozległ się znajomy głos.

— Calineczko!

Jaskółka wylądowała obok.

— Odlatuję do ciepłych krajów. Chcesz ze mną?

Tym razem Calineczka nie wahała się.

— Tak.

Pożegnała mysz polną i podziękowała za zimowe schronienie.

— Uratowałaś mnie przed zimnem. Zawsze będę o tym pamiętać. Nie mogę jednak przeżyć cudzego życia tylko dlatego, że komuś wydaje się wygodne.

Usiadła na grzbiecie jaskółki i mocno chwyciła piórko.

Poleciały nad polami, lasami i górami. W dole błyszczały rzeki, a chmury przesuwały się tuż obok.

Wreszcie dotarły do ciepłej krainy, gdzie rosły winogrona, cytryny i olbrzymie kwiaty.

Jaskółka podleciała do białego pałacu. Na starej kolumnie miała gniazdo.

— Wybierz sobie kwiat — powiedziała. — Tutaj będzie ci dobrze.

Calineczka podeszła do wielkiego białego kwiatu.

W środku siedział maleńki młodzieniec ze złotą koroną. Za plecami miał przezroczyste skrzydła.

Nie był większy od niej.

— Witaj — powiedział. — Jestem królem kwiatowych elfów.

Z innych kwiatów wylecieli mali chłopcy i dziewczęta. Śmiali się, tańczyli i zupełnie nie dziwili jej wzrostowi.

Po raz pierwszy Calineczka nie musiała tłumaczyć, dlaczego jest tak mała.

Król podarował jej parę lekkich skrzydełek.

— Teraz możesz latać z kwiatu na kwiat, jeśli zechcesz.

Nie mówił, gdzie powinna mieszkać. Nie decydował, kogo ma poślubić. Po prostu pokazał jej nowy świat.

Z czasem zostali dobrymi przyjaciółmi, a kiedy oboje zrozumieli, że chcą być razem, postanowili się pobrać.

Mieszkańcy kwiatów powiedzieli:

— Calineczka to miłe imię, ale możesz wybrać nowe, jeśli chcesz.

Zastanowiła się.

— Niech nazywam się Maja.

Jaskółka siedziała w gnieździe i patrzyła, jak mała skrzydlata dziewczyna krąży nad kwiatami.

Jesienią ptak poleciał z powrotem na północ.

Odnalazł stary domek, w którym kiedyś z kwiatu narodziła się maleńka dziewczynka, i zaśpiewał przy oknie.

Kobieta, która od dawna tęskniła za zaginioną Calineczką, usłyszała w tej pieśni niezwykłą radość.

Wydało jej się, że jaskółka opowiada:

— Twoja maleńka dziewczynka żyje. Znalazła miejsce, w którym może być sobą.

I to była prawda.

Niech ta baśń zostawi odrobinę światła w Twoim sercu ✨