Czerwonopierśne ptaszki Gwinerbu

Czerwonopierśne ptaszki Gwinerbu

Dawno, dawno temu nad szerokim strumieniem, gdzie trawy pochylały się nad wodą, mieszkały Gwinerbu i Gumaj. Był z nimi mały chłopiec, który lubił biegać po brzegu, słuchać żab, szukać gładkich kamyków i patrzeć, jak w wodzie migają srebrne rybki.

Tego ranka dorośli zbierali przy strumieniu jedzenie, a chłopiec bawił się niedaleko. Nagle z wysokiej trawy wyskoczył wielki kangur. Był zmęczony długą pogonią i na chwilę zastygł przy wodzie.

Gdzieś w oddali rozległy się głosy dwóch myśliwych — Kwarriana i Gidżeriga. Szli tropem kangura i wkrótce mieli dotrzeć nad strumień.

Gwinerbu i Gumaj spojrzały na siebie.

— Nie chcę, żeby zabrali wszystko dla siebie — powiedziała cicho Gumaj. — Schowajmy naszą zdobycz, a potem zdecydujemy, co zrobić.

Tak też uczyniły. A mały chłopiec wszystko widział.

Niedługo zza krzaków pojawili się Kwarrian i Gidżerig.

— Nie widzieliście tu kangura? — zapytał Kwarrian, łapiąc oddech.

— Nie — odpowiedziała Gumaj nazbyt szybko. — Cały czas byłyśmy przy wodzie.

— A ja widziałem! — zawołał radośnie chłopiec. — Był właśnie tutaj!

Gumaj zaniepokoiła się.

— Ciszej, maluchu — szepnęła. — Nie przerywaj dorosłym.

Żeby odwrócić uwagę gości, zaprosiła ich do ogniska. Wszyscy zaczęli rozmawiać o drodze, upale i wodzie. Chłopiec jednak zupełnie nie rozumiał, dlaczego trzeba milczeć o tym, co widział na własne oczy.

— A kangur… — znów zaczął.

Gumaj gwałtownie obróciła się ku niemu. Chłopiec cofnął się o krok, potknął o korzeń i usiadł wprost na trawie. Obok leżały rozgniecione czerwone jagody, które sam zbierał do zabawy. Sok rozmazał się na jego dłoniach i piersi, zostawiając jaskrawoczerwoną plamę.

— Popatrz, jak teraz wyglądasz! — powiedziała Gwinerbu i zaśmiała się, próbując rozładować napięcie.

Ale chłopiec się nachmurzył.

— Po prostu powiedziałem prawdę.

Kwarrian i Gidżerig wymienili spojrzenia. Udali, że uwierzyli słowom dorosłych, pożegnali się i odeszli. Nie oddalili się jednak zbytnio. Ukryli się za drzewami i czekali.

Minęło trochę czasu. Gumaj uznała, że myśliwi są już daleko.

— Teraz możemy wyjąć to, co schowałyśmy — powiedziała.

Ale gdy tylko dorośli zaczęli przygotowywać kolację, Kwarrian i Gidżerig wrócili.

— A więc chłopiec mówił prawdę — odezwał się Kwarrian.

Gumaj poczerwieniała ze wstydu.

— Bałyśmy się, że zabierzecie wszystko i nie podzielicie się z nami — przyznała.

— A wy same zamierzałyście się podzielić? — zapytał Gidżerig.

Na to nikt od razu nie znalazł odpowiedzi.

Spór stawał się coraz głośniejszy. Każdy pamiętał tylko o tym, co sam zrobił, i nikt nie chciał dostrzec cudzej pracy.

— Goniliśmy go z daleka! — mówili myśliwi.

— A on znalazł się przy naszym strumieniu! — odpowiadała Gumaj.

— A ja po prostu chcę, żeby wszyscy przestali się kłócić — powiedział cicho chłopiec.

Lecz dorośli go nie usłyszeli.

Kwarrian i Gidżerig zabrali zdobycz i usiedli nieco dalej. Kiedy chłopiec podszedł do nich i poprosił, żeby się podzielili, oni również odmówili.

— Dlaczego? — zdziwił się. — Przecież przed chwilą gniewaliście się, że ktoś nie chciał podzielić się z wami.

Myśliwi zamilkli. Upór okazał się jednak silniejszy od wstydu.

Tymczasem niebo się zmieniło. Najpierw nad równiną rozciągnęła się cienka szara chmura. Potem druga. Wiatr przygiął trawę, woda w strumieniu pociemniała, a w oddali zagrzmiało.

Gumaj podniosła głowę.

— Nadchodzi burza. Trzeba zrobić schronienie.

Razem z Gwinerbu szybko ułożyła mocne gałęzie i trawę tak, żeby wiatr nie zerwał dachu. Chłopiec pomagał, jak umiał.

A deszcz już padał wielkimi kroplami.

Gumaj, wciąż zła na myśliwych, zaczęła śpiewać starą pieśń o chmurach i wietrze. Słowa toczyły się nad wodą, jakby sam strumień je podchwytywał:

— Chmuro, przybądź, wietrze, graj, deszczu, ziemi napić daj.

I jakby usłyszawszy pieśń, burza stała się jeszcze głośniejsza. Wiatr zagwizdał między drzewami. Grzmot huknął tak mocno, że chłopiec zasłonił uszy.

Kwarrian i Gidżerig przybiegli do schronienia.

— Wpuśćcie nas pod dach! — poprosili.

Gumaj pokręciła głową.

— Przecież sami nie chcieliście się podzielić.

Chłopiec spojrzał na nią, a potem na przemoczonych myśliwych.

— Ale dach podczas burzy to co innego niż kolacja — powiedział. — Jeśli ktoś się boi, miejsca powinno wystarczyć dla wszystkich.

Tym razem dorośli go usłyszeli.

Gwinerbu odsunęła gałąź.

— Wejdźcie.

Myśliwi schronili się razem ze wszystkimi. W środku było ciasno, za to bezpieczniej. Długo słuchali, jak deszcz bębni po trawie.

— Byliśmy niesprawiedliwi — powiedział wreszcie Kwarrian.

— My też — odpowiedziała Gumaj. — Trzeba było od razu powiedzieć prawdę i się porozumieć.

Wtedy błyskawica rozświetliła niebo tak jasno, że na chwilę strumień, drzewa i ludzie stali się srebrni. W starych baśniach taka chwila nigdy nie przemija bez śladu.

Kiedy światło zgasło, Kwarrian i Gidżerig stali już przy schronieniu jako dwa wielkie ptaki. Zdumieni rozpostarli skrzydła, zatoczyli krąg nad strumieniem i wznieśli się wysoko w niebo.

A gdy burza ustąpiła i nad ziemią znów pojawiły się gwiazdy, wśród nich jakby zapaliły się dwie nowe świetlne kropki. Dawni opowiadacze mówili, że to Kwarrian i Gidżerig przypominają z góry o dniu, kiedy wszyscy niemal pokłócili się przez niechęć do dzielenia się.

Chłopiec spojrzał na swoją pierś. Czerwony ślad po jagodach wciąż tam był.

— Można go zmyć — powiedziała Gumaj.

— A można zostawić do rana — uśmiechnął się chłopiec. — Żebyśmy pamiętali, że cały czas mówiłem prawdę.

Wszyscy się roześmiali, tym razem bez urazy.

Od tamtej pory, kiedy wśród australijskich krzaków mignie mały ptaszek z czerwoną piersią, ta stara opowieść łatwo znów przychodzi na myśl.

Bo czasem wielka kłótnia zaczyna się od bardzo małej niechęci do powiedzenia prawdy albo podzielenia się czymś. A powstrzymać ją może nawet dziecięcy głos, jeśli dorośli wreszcie postanowią go usłyszeć.