Dlaczego morze jęczy

Dlaczego morze jęczy

Dawno temu nad samym brzegiem ciepłego morza stał biały pałac z szerokimi tarasami. Mieszkała w nim królewna Dionizja.

Miała wszystko, co zwykle nazywa się przepychem: wysokie komnaty, ogród ze słodkimi owocami, lekkie suknie, książki i muzyków. Ale najbardziej Dionizja kochała morze, a nie pałac.

Co rano schodziła nad wodę. Siadała na gładkim kamieniu, słuchała, jak fale przetaczają muszelki, i opowiadała morzu o wszystkim, co miała w sercu.

Pewnego dnia, gdy nikogo nie było w pobliżu, Dionizja usłyszała dziwny dźwięk.

— Di-o-ni-zjo-o-o…

Królewna się obejrzała.

— Kto mnie woła?

Fala wbiegła na brzeg i cofnęła się. A z wody wynurzył się wielki morski wąż o lśniących, zielononiebieskich łuskach. Dionizja przestraszyła się tylko na chwilę, bo nieznajoma miała łagodne oczy.

— Nie bój się — powiedziała wężyca. — Nazywam się Labismena. Nie jestem zwykłym morskim stworzeniem. Ciąży nade mną zaklęcie, dlatego żyję w tej postaci. Od dawna widuję cię, gdy przychodzisz tu sama, i pomyślałam, że obu nam przydałaby się przyjaciółka.

Dionizja się uśmiechnęła.

— To usiądź bliżej. Chociaż nie wiem, czy morskie węże umieją siedzieć.

Labismena się roześmiała, a woda wokół niej zadzwoniła niczym małe dzwoneczki.

Odtąd spotykały się prawie codziennie. Dionizja przynosiła nowiny z pałacu, a Labismena opowiadała o podwodnych jaskiniach, koralowych ogrodach, srebrzystych ławicach ryb i dalekich wyspach, gdzie o zachodzie piasek staje się różowy.

Mijały lata. Dionizja dorosła, a przyjaźń z Labismeną pozostała jej tajemnicą.

Pewnego wieczoru morska przyjaciółka powiedziała:

— Nie będę już mogła przychodzić tak często. Czary wzywają mnie daleko od tego brzegu. Ale jeśli będzie ci naprawdę ciężko, stań nad wodą i trzykrotnie zawołaj: „Labismeno”. Usłyszę cię.

— Obiecuję — powiedziała Dionizja. — Ty też mnie zawołaj, jeśli będziesz potrzebowała pomocy.

Wkrótce do pałacu przybyli posłańcy z sąsiedniego królestwa. Ich król dawno owdowiał, a na dworze przechowywano zabytkowy pierścień jego zmarłej żony. Zgodnie z dawnym zwyczajem doradcy postanowili szukać nowej królowej wśród tych, na które pierścień będzie pasował.

Dionizji wcale nie podobał się ten pomysł.

— Pierścień może pasować na palec — powiedziała ojcu — ale to jeszcze nie znaczy, że ludzie pasują do siebie.

Jednak dorośli wokół mówili o sojuszu królestw, dawnych zasadach i korzyściach. Pierścień przymierzało wiele dziewcząt, aż wreszcie lekko wsunął się na palec Dionizji.

Wszyscy w sali się ucieszyli.

Wszyscy oprócz niej.

Tego wieczoru królewna pobiegła nad morze.

— Labismeno! Labismeno! Labismeno!

Woda zawirowała i znajoma głowa pojawiła się między falami.

— Słyszę cię. Opowiadaj.

Dionizja opowiedziała wszystko.

Labismena długo milczała, po czym powiedziała:

— Jeśli próbują cię pospieszać, poproś o czas. Powiedz, że zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzję, chcesz dostać trzy suknie, jakich jeszcze nikt nie widział. Pierwsza ma być w barwach wszystkich pól i kwiatów na ziemi.

Następnego dnia Dionizja przekazała swój warunek.

W królestwie pracowali najlepsi tkacze i hafciarki. Po pewnym czasie przyniesiono suknię zieloną jak młode łąki, z makami, chabrami, różami i złotymi kłosami. Gdziekolwiek Dionizja stąpała, zdawało się, że podąża za nią cały letni ogród.

Znów zawołała Labismenę.

— Teraz poproś o suknię w barwach morza i wszystkich jego mieszkańców — poradziła przyjaciółka.

Druga suknia była niebieska, turkusowa i srebrna. Migotały na niej rybki, rozgwiazdy, muszle i fale. Gdy tkanina się poruszała, zdawało się, że morze oddycha.

— I ostatnia — powiedziała Labismena, gdy Dionizja przyszła po raz trzeci. — Poproś o suknię w barwach nieba, z księżycem i gwiazdami.

Tak powstała trzecia suknia. W dzień była błękitna, a w cieniu stawała się granatowa. Lśniły na niej maleńkie gwiazdy, a przy ramieniu świecił cienki srebrny księżyc.

— Zyskałaś czas — powiedziała Labismena. — A teraz zdecyduj sama. Jeśli nie chcesz tego małżeństwa, pomogę ci wyjechać tam, gdzie nikt nie będzie wiedział o pierścieniu.

— Chcę sama wybrać swoje życie — odpowiedziała Dionizja.

Tej nocy przy brzegu pojawił się niewielki statek z białymi żaglami. Nikt nim nie kierował, lecz słuchał fal tak, jakby samo morze trzymało ster.

Dionizja zabrała trzy suknie, trochę jedzenia i najpotrzebniejsze rzeczy. Zostawiła ojcu list: „Kocham was, ale nie mogę pozwolić, żeby za mnie postanowiono o mojej przyszłości. Nie szukajcie mnie siłą. Kiedy będę gotowa, dam znać, że wszystko u mnie dobrze”.

Statek odpłynął przed świtem.

Długo płynął po morzu, aż przed Dionizją ukazała się zielona wyspa. Na wzgórzu stał pałac innego królestwa.

Królewna nie chciała zdradzać swojego imienia i poprosiła o pracę. W pałacu właśnie szukano kogoś do opieki nad kurami i zbierania jaj.

— Spróbuję — powiedziała Dionizja.

Z początku nie wiedziała, jak zagonić kurę do kurnika, a pewnego razu przez pół poranka biegała za rozgniewanym kogutem. Ale wkrótce się nauczyła. Wstawała o świcie, sypała ziarno, zmieniała wodę, naprawiała pleciony płot i śmiała się, gdy najmniejsze kurczęta biegły za nią gęsiego.

Podobało jej się, że tutaj ceniono ją za to, czy dobrze pracuje, a nie za tytuł ani pierścień.

Minęło kilka miesięcy. W królestwie ogłoszono trzydniowe święto. W pałacowym ogrodzie mieli grać muzycy, a na placu przygotowywano tańce i poczęstunek.

Pierwszego wieczoru Dionizja wyjęła suknię w barwach pól i kwiatów. Przyszła do ogrodu, a wszyscy oglądali się za nią: zdawało się, że sama wiosna przeszła między latarniami.

Młody książę, syn gospodarza pałacu, zaprosił nieznajomą do tańca.

— Nie widziałem pani wcześniej — powiedział.

— Być może po prostu patrzył pan w inną stronę — uśmiechnęła się Dionizja.

Wyszła, zanim święto się skończyło, a rano znów karmiła kury, jakby nic się nie wydarzyło.

Drugiego wieczoru włożyła morską suknię. Srebrne ryby migotały na tkaninie, a książę od razu rozpoznał głos tajemniczej przybyłej.

— Znów pani.

— Znów ja.

— I znów nie powie pani, kim jest?

— Powiem, kiedy zrozumiem, że mogę panu zaufać.

Książę nie nalegał.

Trzeciego wieczoru Dionizja przyszła w gwiezdnej sukni. Lśniła tak cicho i pięknie, że muzycy na chwilę zgubili rytm.

Po tańcu książę powiedział:

— Kimkolwiek pani jest, bardziej lubię z panią rozmawiać niż rozwiązywać pani tajemnicę. Więc poczekam.

Dionizja zapamiętała te słowa.

Następnego ranka książę przeziębił się po nocnym chłodzie. W kuchni przygotowywano dla niego lekki bulion, a Dionizja pomogła zanieść tacę. Gdy się pochyliła, z kieszonki jej fartucha wypadł mały kamyczek z gwiezdnej sukni i zadzwonił o brzeg miski.

Książę go rozpoznał.

— A więc to była pani?

Dionizja chwilę milczała.

— Tak. I jeśli chce pan poznać resztę, opowiem. Ale nie jak bajkę o tajemniczej królewnie, tylko jak historię osoby, która nie chciała, żeby inni decydowali o jej życiu.

Opowiedziała mu o ojcowskim pałacu, o pierścieniu, o trzech sukniach, o ucieczce i o Labismenie.

Książę wysłuchał do końca.

— Cieszę się, że znalazła się pani tutaj — powiedział. — Ale jeszcze bardziej cieszy mnie to, że sama pani postanowiła tu przybyć.

Odtąd zostali przyjaciółmi. Razem spacerowali po ogrodzie, spierali się o książki, karmili kury i czasem wspominali ten pierwszy taniec. Dopiero po wielu miesiącach, gdy oboje byli pewni swojej decyzji, ogłosili, że chcą się pobrać.

W przeddzień ślubu Dionizja przypomniała sobie słowa Labismeny. Kiedyś morska przyjaciółka zdradziła jej jeszcze jedną tajemnicę:

— Moje zaklęcie zniknie, jeśli w najszczęśliwszej chwili życia trzykrotnie zawołasz moje imię. Wtedy znów stanę się tą, którą byłam przed czarami.

— Nie zapomnę — obiecała Dionizja.

Ale w dniu ślubu wokół było tyle muzyki, kwiatów, uścisków i śmiechu, że obietnica zagubiła się pośród radości.

Dopiero wieczorem, gdy goście się rozeszli, Dionizja usłyszała za oknem odległy szum morza.

A w tym szumie zabrzmiało:

— Di-o-ni-zjo-o-o…

Znieruchomiała.

— Labismena!

Dionizja wybiegła na brzeg.

— Labismeno! Labismeno! Labismeno!

Ale czarodziejska chwila już minęła. Fale tylko nabiegały na piasek i cofały się.

Dionizja długo stała nad wodą.

— Wybacz mi, przyjaciółko — szepnęła. — Pamiętam wszystko, co dla mnie zrobiłaś.

Powiadają, że odtąd morze czasem szumi zupełnie inaczej niż zwykle. Jakby przeciągle wołało czyjeś imię:

— Di-o-ni-zjo-o-o…

A starzy opowiadacze mówią dzieciom:

— Posłuchajcie uważnie. Morze przypomina nam: nawet w najszczęśliwszym dniu nie zapominaj o tych, którzy podali ci rękę, gdy najbardziej jej potrzebowałeś.