Czerwony Kapturek

Czerwony Kapturek

Żyła sobie dziewczynka, którą kochali wszyscy we wsi, a najbardziej jej babcia. Pewnego razu babcia uszyła dla niej mały kapturek z czerwonego aksamitu. Tak pięknie pasował dziewczynce, że odtąd wszyscy nazywali ją Czerwonym Kapturkiem.

Któregoś ranka mama włożyła do koszyka ciasto, słoiczek malinowych konfitur i buteleczkę napoju z leśnych owoców.

— Babcia czuje się dzisiaj słabo — powiedziała. — Zanieś jej te smakołyki. Pamiętaj: idź znajomą ścieżką, nie zapuszczaj się głęboko w las i nie opowiadaj obcym, dokąd zmierzasz.

— Dobrze, mamo — obiecał Czerwony Kapturek.

Domek babci stał za lasem, przy trzech starych dębach. Droga nie była długa, a poranek tak pogodny, że dziewczynka szła i podśpiewywała.

Na skraju lasu spotkała wilka.

Ukłonił się grzecznie.

— Dzień dobry, Czerwony Kapturku.

Dziewczynka się zdziwiła, ale także się przywitała.

— Dokąd idziesz tak wcześnie?

Już chciała odpowiedzieć, gdy przypomniała sobie słowa mamy.

— W odwiedziny — powiedziała.

— A co masz w koszyku?

— Poczęstunek.

Wilk zmrużył oczy. Był przebiegły i lubił poznawać cudze sekrety.

— Popatrz, jakie kwiaty! — odezwał się nagle. — Naprawdę przejdziesz obok i nie zbierzesz bukietu?

Czerwony Kapturek przystanął. Kwiaty rzeczywiście były piękne: niebieskie dzwonki, białe rumianki i małe leśne fiołki.

„Babcia się ucieszy” — pomyślała dziewczynka.

Zeszła ze ścieżki tylko o kilka kroków. Potem zobaczyła jeszcze jeden kwiatek. A za nim następny.

Niepostrzeżenie zagłębiła się wśród drzew.

Tymczasem wilk pobiegł na skróty do domu babci.

Zapukał.

— Kto tam? — rozległo się ze środka.

Wilk odpowiedział cienkim głosem:

— To ja, Czerwony Kapturek. Przyniosłam ciasto i konfitury.

Babcia od razu nabrała podejrzeń. Głos był podobny, ale nie całkiem.

— Powiedz, jaką piosenkę śpiewałyśmy w zeszłą niedzielę — poprosiła.

Wilk się zmieszał. Nie znał żadnej babcinej piosenki.

— Nie pamiętam! Otwieraj prędzej!

Teraz babcia wiedziała już, że za drzwiami stoi ktoś obcy. Cicho zasunęła rygiel od środka i podeszła do spiżarni, gdzie znajdowało się drugie małe okienko.

Wilk znalazł jednak niedomknięte okno w kuchni i wszedł przez nie do domu. Zobaczywszy babcię, postanowił ją nastraszyć.

— Schowaj się w spiżarni i siedź cicho! — warknął.

Babcia się nie spierała. Weszła do spiżarni i zamknęła drzwi od wewnątrz.

Wilk założył jej nocny czepek, położył się do łóżka i naciągnął kołdrę aż po nos.

Wkrótce przyszedł Czerwony Kapturek. Dziewczynka znów przypomniała sobie radę mamy i zapukała.

— Babciu, to ja!

— Wejdź — odpowiedział chrapliwie wilk.

Przekroczyła próg i od razu poczuła, że coś jest nie tak. W pokoju było zbyt cicho.

Podeszła do łóżka.

— Babciu, jakie masz dzisiaj wielkie uszy.

— Żeby cię lepiej słyszeć.

— A jakie wielkie oczy.

— Żeby cię lepiej widzieć.

— I jakie wielkie ręce.

— Żeby cię mocniej przytulić.

Czerwony Kapturek cofnął się o krok.

— A dlaczego masz taki dziwny głos?

Wilk zrzucił kołdrę.

— Bo wcale nie jestem twoją babcią!

Dziewczynka przestraszyła się, lecz zamiast krzyczeć, rzuciła się ku drzwiom. Wilk próbował zagrodzić jej drogę, ale zahaczył łapą o kołdrę i z łoskotem upadł na podłogę.

Czerwony Kapturek wybiegł na dwór i głośno zawołał o pomoc.

W pobliżu przechodził właśnie leśniczy. Usłyszał wołanie i przybiegł pod domek.

Wilk zobaczył dorosłego mężczyznę, wyskoczył przez kuchenne okno i pognał do lasu tak szybko, że tylko liście zawirowały za nim.

— Babciu! — zawołał Czerwony Kapturek.

Ze spiżarni dobiegło pukanie.

Leśniczy otworzył drzwi i babcia wyszła.

— Nic ci się nie stało? — zapytała dziewczynka.

— Nic — uśmiechnęła się babcia. — A tobie?

Czerwony Kapturek skinął głową i mocno ją objął.

— Zeszłam ze ścieżki. Omal nie wpadłam w wielkie tarapaty.

— Najważniejsze, że to zrozumiałaś — powiedziała babcia. — Błędy się zdarzają. Trzeba umieć się na nich uczyć.

Usiedli przy stole, pokroili ciasto i zaparzyli herbatę. Leśniczego również poczęstowali kawałkiem.

Kilka dni później Czerwony Kapturek znów niósł babci koszyk smakołyków. Tym razem dziewczynka szła prosto ścieżką i nie zbaczała z drogi.

Na skraju lasu ponownie pojawił się wilk.

— Dzień dobry — powiedział. — Może pójdziesz inną drogą? Tam są słodsze jagody.

— Nie, dziękuję — odpowiedziała. — Znam swoją drogę.

I poszła dalej.

Wilk jeszcze chwilę postał, a potem zniknął wśród drzew. Zrozumiał, że tym razem podstęp się nie uda.

Kiedy Czerwony Kapturek dotarł do babci, obie zamknęły drzwi, postawiły koszyk na stole i się roześmiały.

— Wiesz, babciu — powiedziała dziewczynka — teraz rozumiem, że można być odważnym, nawet kiedy człowiek się boi.

— Co to znaczy?

— Pamiętać, co zrobić, choć jest trochę strasznie.

Babcia pokiwała głową.

— To już prawdziwa mądrość.

Odtąd Czerwony Kapturek nadal podziwiał kwiaty, słuchał ptaków i cieszył się lasem. Dziewczynka nauczyła się po prostu wybierać na to bezpieczne miejsca i odpowiedni czas.

A czerwony aksamitny kapturek jeszcze długo migał na znajomej ścieżce między wsią a trzema starymi dębami.

Niech ta opowieść zostawi w Twoim sercu odrobinę światła ✨