Dlaczego szakal ma czarną pręgę na grzbiecie

Dlaczego szakal ma czarną pręgę na grzbiecie

Dawno, dawno temu, jak opowiadają, Słońce znalazło się pewnego dnia na ziemi.

Siedziało przy drodze, małe i niezwykle jasne. Biło od niego ciepło, ale z daleka mogło się wydawać po prostu dziwnym dzieckiem, pozostawionym samotnie na skraju traktu.

Drogą przechodzili ludzie. Spieszyli się do swoich spraw, rozmawiali między sobą i jeden po drugim mijali Słońce.

Nikt się nie zatrzymał.

Nieco później tą samą drogą biegł Szakal.

Już miał pomknąć dalej, gdy nagle dostrzegł małą postać przy ścieżce i zwolnił.

— Kto to siedzi tutaj sam? — zdziwił się.

Podszedł bliżej.

— Jakie śliczne małe dziecko — powiedział. — Dlaczego podróżni zostawili cię na drodze?

Słońce nie odpowiedziało.

Szakal rozejrzał się. Ludzie byli już daleko.

— No dobrze — postanowił. — Nie zostawię cię tutaj samego. Chodź ze mną.

Szakal nosił na grzbiecie skórzaną pelerynę służącą także za torbę. Ostrożnie podniósł Słońce, ułożył je sobie na plecach i ruszył dalej.

Z początku wszystko było dobrze.

Biegł lekkim krokiem i był nawet z siebie zadowolony.

— Widzisz — mówił — teraz nie jesteś już samo. Niedługo znajdziemy kogoś, kto się tobą zaopiekuje.

Ale po kilku krokach poczuł, że w grzbiet robi mu się cieplej.

Po następnych — gorąco.

Szakal zwolnił.

— Dziwne — mruknął. — Dzień jest wprawdzie słoneczny, ale dlaczego tak mnie piecze w plecy?

Zrobił jeszcze kilka kroków.

Gorąco narastało.

Szakal podskoczył i spróbował poprawić swój ciężar.

— Oj! Posłuchaj, mały pasażerze, chyba jesteś za gorący. Może lepiej zejdź?

Ale Słońce ani drgnęło.

Szakal potrząsnął ramionami.

— Zejdź, proszę!

Słońce mocno się trzymało.

Szakal zaczął kręcić się w kółko, próbując dosięgnąć grzbietu łapą. Potem otrząsnął się całym ciałem. Następnie podskoczył raz, drugi i trzeci.

Lecz im bardziej się wiercił, tym mocniej czuł żar.

— Oj, oj, oj! — zawołał. — Teraz rozumiem! Wcale nie jesteś zwykłym dzieckiem!

Jeszcze raz porządnie się otrząsnął.

I wreszcie Słońce go puściło.

Szakal odskoczył na bok i szybko obejrzał się na swój grzbiet. Oczywiście sam nie mógł zobaczyć go dokładnie, ale czuł, że wzdłuż futra pozostał gorący ślad.

Z czasem sierść w tym miejscu pociemniała, stała się niemal czarna, jakby ktoś przeciągnął po grzbiecie długi pasek węgielkiem.

Szakal ostrożnie się otrzepał i powiedział:

— Chciałem pomóc, a niosłem na plecach samo Słońce! Takie rzeczy nie zdarzają się codziennie.

Już się nie gniewał. Przeciwnie, był nawet trochę dumny: nie każdy może powiedzieć, że kiedyś nosił Słońce na własnym grzbiecie.

A czarna pręga została z nim na zawsze.

I od tej pory, jak głosi stara baśń, szakale noszą na grzbiecie ciemny znak niezwykłego spotkania. Przypomina im dzień, w którym pewien Szakal zatrzymał się przy drodze, bo nie chciał minąć obojętnie kogoś, kto, jak mu się zdawało, został całkiem sam.

Niech ta opowieść zostawi w Twoim sercu odrobinę światła ✨