Gobborn Mędrzec

Gobborn Mędrzec

Żył kiedyś mistrz, którego wszyscy nazywali Gobbornem Mędrcem. Umiał budować tak równe ściany, że można było przesunąć po nich dłonią i nie znaleźć ani jednego wybrzuszenia, a dachy układał tak mocne, że deszcz mógł się złościć, ile chciał — ani kropla nie wpadała do środka.

Gobborn miał syna Jacka. Chłopak był dobry i pracowity, ale zagadki ojca często wprawiały go w zakłopotanie.

Pewnego ranka Gobborn podał synowi owczą skórę.

— Sprzedaj ją — powiedział — ale przynieś mi z powrotem i skórę, i pieniądze za nią.

Jack zamrugał.

— I skórę, i pieniądze?

— Właśnie tak.

Jack poszedł na targ.

— Kupcie skórę! — wołał.

Kupujący podchodzili, targowali się, lecz kiedy tylko słyszeli warunek, rozkładali ręce.

— Jeśli zapłacimy, zabierzemy skórę.

Wieczorem Jack wrócił do domu z niczym.

Następnego dnia spróbował znowu. I znowu nikt się nie zgodził. Trzeciego dnia usiadł przy moście i się zamyślił.

Niedaleko, nad brzegiem strumyka, młoda kobieta płukała wełnianą tkaninę. Widząc ponurego Jacka, zapytała:

— Czemu tak wzdychasz?

— Ojciec dał mi zadanie, którego nie mogę wykonać. Muszę sprzedać owczą skórę, ale przynieść z powrotem i samą skórę, i zapłatę za nią.

Kobieta się uśmiechnęła.

— Daj ją tutaj.

Starannie zdjęła ze skóry wełnę.

— Oto skóra z powrotem — powiedziała. — A za wełnę zapłacę uczciwą cenę.

Jack aż się roześmiał.

— To takie proste!

— Kiedy wiesz, co właściwie sprzedajesz, wiele zagadek staje się prostszych — odpowiedziała.

Gobborn wysłuchał syna i od razu spytał:

— Kto to wymyślił?

Jack opowiedział o kobiecie przy moście.

— Chciałbym poznać osobę, która tak rozumuje — powiedział Gobborn.

Następnego dnia Jack zaprosił ją do nich na herbatę. Miała na imię Maeve. Przyszła i rozmawiała z Gobbornem o pracy, drewnie, cenie rzeczy i o tym, dlaczego czasem najkrótsza odpowiedź kryje się tuż przed oczami.

Jack bardzo lubił jej słuchać. Maeve też chętnie przychodziła ponownie. Z czasem postanowili się pobrać.

Minęło trochę czasu i do Gobborna przybył królewski posłaniec.

— Król chce mieć pałac lepszy od wszystkich innych — oznajmił. — I mówi, że zbudować go potrafi tylko Gobborn Mędrzec.

Gobborn się zgodził i zabrał Jacka ze sobą.

Droga była daleka. Szli od kilku godzin, kiedy ojciec powiedział:

— Jacku, skróć mi drogę.

Syn spojrzał przed siebie. Ścieżka ciągnęła się aż do wzgórz.

— Jak mam ją skrócić? Nie można odciąć kawałka drogi.

Gobborn pokręcił głową.

— To wracaj do domu i pomyśl.

Jack przyszedł do Maeve i opowiedział o dziwnej prośbie.

— Nie prosił, żebyś zmienił drogę — powiedziała. — Prosił, żeby wydawała się krótsza. Opowiedz mu ciekawą historię. Kiedy słucha się dobrej opowieści, nogi idą, a czas leci.

Jack dogonił ojca i od razu zaczął opowiadać historię. Tak ich pochłonęła, że wkrótce Gobborn przystanął i się uśmiechnął:

— Właśnie skróciłeś drogę.

Tak dotarli na miejsce budowy.

Król chciał pałac z wysokimi wieżami, wielkimi oknami, przestronną salą i dachem widocznym z daleka. Gobborn i Jack pracowali przez wiele miesięcy. Dobrze traktowali kamieniarzy, cieśli, kucharzy i służbę, witali się z każdym i słuchali ludzi, którzy znali pałac od środka.

Maeve przed podróżą powiedziała im:

— Rozum jest pożyteczny, ale dobra rozmowa czasem ratuje lepiej niż jakiekolwiek narzędzie.

Tak też się stało.

Kiedy budowę niemal ukończono, starsza opiekunka pałacu odwołała Gobborna i Jacka na bok.

— Mistrzowie, bądźcie ostrożni. Król jest bardzo dumny z nowego pałacu i boi się, że zbudujecie taki sam komuś innemu. Postanowił nie wypuszczać was po zakończeniu pracy.

Jack się zaniepokoił.

— Co robić?

— Nie wpadać w panikę — odpowiedział Gobborn. — Pośpieszny strach rzadko pomaga myśleć.

Następnego ranka król przyszedł obejrzeć pałac.

— Wszystko gotowe? — zapytał.

— Prawie — odpowiedział Gobborn. — Do ostatniej pracy potrzebuję szczególnego narzędzia. Zostało w domu. Jack może szybko je przynieść.

— Nie — powiedział król. — Obaj zostaniecie tutaj. Wyślę swojego syna.

Gobborn pomyślał i przytaknął.

— Dobrze. Niech przekaże Maeve: „Daj mu Krzywe i Proste”.

Królewski syn wyruszył do ich domu.

— Kazano mi zabrać Krzywe i Proste — powiedział do Maeve.

Maeve od razu zrozumiała: to nie nazwa narzędzia. Gobborn ostrzegał ją, że nie mogą wrócić do domu.

Zaprowadziła gościa do spiżarni.

— Chyba potrzebna rzecz leży na górnej półce. Pomożesz ją zdjąć?

Kiedy książę wszedł do środka, Maeve zamknęła drzwi z zewnątrz.

— Nie martw się — powiedziała przez drzwi. — Jest tu okno, woda i ława. Nie chcę cię skrzywdzić. Ale twój ojciec nie wypuszcza mojej rodziny. Wyjdziesz stąd, gdy tylko Gobborn i Jack będą w domu.

Książę z początku się oburzył, ale szybko zrozumiał, że Maeve mówi poważnie.

— Daj mi papier — poprosił. — Napiszę do ojca.

W liście wyjaśnił wszystko, co się stało.

Król przeczytał wiadomość, długo milczał, a potem przyznał:

— Sam stworzyłem ten problem. Chciałem zatrzymać mistrzów siłą, a teraz dostałem odpowiedź w równie chytrym języku.

Zapłacił Gobbornowi i Jackowi wszystko, co obiecał, podziękował za pałac i pozwolił im wrócić do domu.

Gdy tylko przekroczyli próg, Maeve otworzyła spiżarnię.

— Umowa została wypełniona — powiedziała do księcia.

— Mam nadzieję, że następnym razem nasze rodziny będą mówiły wprost, bez zagadek i zamkniętych drzwi — odpowiedział.

— To byłaby najmądrzejsza umowa ze wszystkich — roześmiała się Maeve.

Z czasem Gobborn, Jack i Maeve zbudowali własny piękny dom. Nie największy na świecie i nie najwspanialszy, za to przemyślany w każdym szczególe. Zawsze znajdowało się w nim miejsce i na pracę, i dla gości, i na wieczorne opowieści.

A kiedy ktoś prosił Gobborna, by wyjaśnił sekret prawdziwego mistrzostwa, odpowiadał:

— Sprawne ręce są ważne. Dobre narzędzia również. Ale najlepszym narzędziem mistrza jest głowa, która potrafi spojrzeć na zadanie z innej strony.

I Jack oraz Maeve w pełni się z tym zgadzali.