Gudbrand ze wzgórza

Gudbrand ze wzgórza

Kiedyś na zielonym norweskim wzgórzu stało niewielkie gospodarstwo. Mieszkali tam Gudbrand i jego żona. Nie mieli wspaniałego pałacu, za to mieli przytulny dom, dwie krowy, kilka skrzyń z dobytkiem i zwyczaj radzenia się siebie nawzajem.

Pewnego ranka żona powiedziała:

— Gudbrandzie, dwie krowy to dla nas za dużo. Może sprzedamy jedną na jarmarku? Będziemy mieli trochę pieniędzy, a pracy ubędzie.

— Dobry pomysł — zgodził się Gudbrand.

Chwycił krowę za postronek i ruszył do miasteczka. Droga wiła się między wzgórzami, słońce wznosiło się coraz wyżej, a Gudbrand już wyobrażał sobie powrót do domu z brzęczącymi monetami w kieszeni.

Lecz na jarmarku nikt nie chciał kupić jego krowy.

— No cóż — powiedział do siebie. — Skoro się nie sprzedała, wróci ze mną. Droga do domu nie stanie się od tego dłuższa.

I ruszył z powrotem.

Wkrótce spotkał idącego z przeciwka człowieka z pięknym koniem.

— Zamienisz krowę na konia? — zaproponował nieznajomy.

Gudbrand popatrzył na konia, pomyślał i zdecydował:

— Czemu nie? Na koniu można szybciej jeździć do miasta.

Tak krowa stała się koniem.

Nieco dalej zobaczył człowieka prowadzącego okrąglutkiego prosiaczka.

— A prosiaczek za konia? — spytał tamten.

Gudbrand znów pomyślał.

— Prosiaczek w gospodarstwie też się przyda.

I koń zamienił się w prosiaczka. Oczywiście nie za sprawą czarów, lecz zwyczajnej zamiany.

Jeszcze kilka zakrętów dalej Gudbrand zamienił prosiaczka na kozę.

— Koza da mleko — rozważał.

Potem zamienił kozę na owcę.

— Owca da wełnę.

Owcę na gęś.

— Gęsi będzie świetnie przy naszym podwórzu.

A gęś na koguta.

— Kogut będzie nas budził co rano lepiej niż jakikolwiek dzwonek.

Pod wieczór Gudbrand szedł już tylko z kogutem. Droga była długa, w brzuchu burczało mu coraz głośniej i w końcu zatrzymał się przy gospodzie.

— Mój przyjacielu — zwrócił się do koguta — jesteś wspaniałym ptakiem, ale teraz koniecznie muszę zjeść kolację.

Sprzedał koguta za jedną monetę i kupił sobie gorący posiłek.

Kiedy zrobiło się zupełnie ciemno, Gudbrand zaszedł do sąsiada, żeby odpocząć.

— No i jak jarmark? — zapytał sąsiad.

Gudbrand uczciwie opowiedział wszystko: o krowie, koniu, prosiaczku, kozie, owcy, gęsi, kogucie i kolacji.

Sąsiad aż klasnął w dłonie.

— Wracasz do domu bez krowy i bez pieniędzy! Wyobrażam sobie, co powie ci żona.

Gudbrand się uśmiechnął.

— Najpierw mnie wysłucha. A potem, jestem pewien, znajdzie w tym wszystkim coś dobrego.

— Nie uwierzę, dopóki sam nie usłyszę! — powiedział sąsiad.

Zawarli nawet przyjacielski zakład: sąsiad stanie przy drzwiach i posłucha, jak żona przywita Gudbranda.

Gudbrand wszedł do chaty.

— Dobry wieczór!

— Nareszcie jesteś w domu! — ucieszyła się żona. — Jak minął dzień?

— Nikt nie kupił krowy, więc zamieniłem ją na konia.

— Na konia? Ciekawe! — powiedziała. — Można by na nim szybko dojeżdżać do miasta.

Gudbrand podrapał się po głowie.

— Tyle że konia też już nie mam. Zamieniłem go na prosiaczka.

Żona się roześmiała.

— To dobrze, że nie musimy się zastanawiać, gdzie trzymać konia zimą.

— Ale prosiaczka też zamieniłem. Na kozę.

— Koza daje mleko. Też nieźle.

— A kozę na owcę.

— Wełna zawsze jest potrzebna.

— Owcę na gęś.

— Gęś jest wesoła. Wyobrażam sobie, jak spaceruje po podwórzu i wszystkich poucza.

Gudbrand ledwo już powstrzymywał śmiech.

— A gęś zamieniłem na koguta.

— Ależ to był dzień! Wtedy mielibyśmy własny poranny budzik.

— Mielibyśmy — powiedział Gudbrand. — Ale sprzedałem koguta, bo straszliwie zgłodniałem. Za tę monetę kupiłem kolację.

Żona na chwilę zamilkła, potem podeszła do niego i powiedziała:

— Najlepsze ze wszystkiego jest to, że wróciłeś do domu najedzony i cały. Krowy, konie i koguty przychodzą i odchodzą. A ciebie mam tylko jednego.

Za drzwiami sąsiad cicho zakaszlał.

Gudbrand otworzył drzwi i zapytał:

— No i co, słyszałeś?

Sąsiad stał z taką miną, jakby właśnie zobaczył gęś handlującą na jarmarku.

— Słyszałem — przyznał. — I wiesz co? Wygląda na to, że wy dwoje naprawdę umiecie żyć szczęśliwie.

Żona zaprosiła sąsiada do chaty, postawiła na stole herbatę i kawałek chleba, a Gudbrand jeszcze raz opowiedział o swoim niezwykłym ciągu zamian. Tym razem śmiali się wszyscy troje.

I od tej pory, kiedy w gospodarstwie coś szło niezgodnie z planem, Gudbrand i jego żona pytali siebie nawzajem:

— No dobrze, a co dobrego można w tym znaleźć?

I prawie zawsze znajdowali.

Bo czasem największym bogactwem nie jest to, co leży w skrzyni albo stoi w stajni. Największym bogactwem jest wrócić tam, gdzie cię wysłuchają, zrozumieją i powitają dobrym słowem.