Jak Królik przechytrzył Lisicę

Jak Królik przechytrzył Lisicę

Dawno, dawno temu, w wielkim kanadyjskim lesie, Królik słynął nie tylko z szybkich nóg, lecz także z zamiłowania do podstępów. Potrafił znajdować ścieżki tam, gdzie inni widzieli tylko gąszcz, i łatwo wyplątywał się z najtrudniejszych przygód. Miał jednak pewien zły nawyk: na widok cudzych warzyw czasami zapominał, że nie wolno brać bez pozwolenia.

Niedaleko mieszkała starsza kobieta. Miała niewielki ogródek, o który dbała od rana do wieczora. Rosły tam kapusta, marchew, fasola, dynie i kukurydza. Część plonów gospodyni zostawiała dla siebie, a część wymieniała na inne produkty.

Pewnego ranka zauważyła, że brakuje kilku główek kapusty. Następnego zniknęła marchew. Potem ktoś obgryzł fasolę i podeptał liście przy dyniach.

— Ktoś odwiedza mój ogródek nocą — powiedziała kobieta. — Trzeba sprawdzić kto.

Przez kilka wieczorów czatowała przy oknie, ale nocny gość był zbyt cichy. Wtedy gospodyni wymyśliła pułapkę. Zebrała lepką żywicę ze świerka i jodły i ulepiła z niej niewielką figurkę. Oczy zrobiła z lśniących koralików, nos z sosnowej szyszki, a włosy z włókien kukurydzy i żółtego mchu. Postawiła figurkę tuż przy wejściu do ogródka.

Tej nocy wzeszedł księżyc, nad ziemią położyła się cienka mgła i Królik, jak zawsze, bezszelestnie podkradł się do grządek.

Nagle zobaczył przy furtce ciemną postać.

Królik znieruchomiał.

— Hej! — zawołał. — Zejdź mi z drogi!

Postać milczała.

Królik podszedł bliżej.

— Do ciebie mówię!

Ani ruchu, ani dźwięku.

Królik zebrał się na odwagę i dotknął postaci łapą. Łapa natychmiast się przykleiła.

— A to dopiero!

Oparł drugą łapę, próbując się uwolnić, lecz ona także się przykleiła. Szarpnął nogą — i ta ugrzęzła w żywicy. Po chwili Królik sam już nie wiedział, którą częścią ciała najlepiej poruszyć, żeby nie przykleić się jeszcze mocniej.

Na jego krzyki wybiegła gospodyni.

— Więc to ty wynosisz moje warzywa! — zawołała.

Ostrożnie odkleiła Królika od żywicznej figurki, wsadziła go do mocnego worka i zawiązała sznurem.

— Posiedzisz tutaj, dopóki nie zdecyduję, co z tobą zrobić. Odechce ci się kraść cudze rzeczy.

Kobieta poszła do domu, a Królik został w worku przy furtce.

Wkrótce ścieżką biegła Lisica. W ciemności nie zauważyła worka, potknęła się o niego i zapytała ze złością:

— Kto tam?

— To ja, Królik — odezwał się znajomy głos.

— I po co wlazłeś do worka?

Królik natychmiast zrozumiał, że to jego szansa.

— Zmusili mnie tu do czekania na wielki poczęstunek — westchnął. — Gospodyni mówi, że rano nakarmi mnie najlepszymi potrawami za to, że pomogę jej w gospodarstwie. A ja wcale nie chcę czekać do rana. Mam mnóstwo spraw.

Lisica nastawiła uszy.

— Najlepszymi potrawami, powiadasz?

— Właśnie tak. Obiecała też pełny kosz smakołyków na drogę.

Lisica była głodna i od razu zapomniała o ostrożności.

— To zamieńmy się miejscami. Poczekam zamiast ciebie.

— Skoro tak prosisz… — zgodził się Królik z udawaną niechęcią.

Lisica rozwiązała worek, Królik wyskoczył, a ona sama weszła do środka. Królik szybko zawiązał sznur i pomknął do lasu.

Wkrótce wróciła gospodyni. Rozwiązała worek, szykując się do poważnej rozmowy z Królikiem, ale ze środka jak błyskawica wyskoczyła Lisica.

— Hej! A ty kto? — zdążyła tylko zawołać kobieta.

Lisica nie odpowiadała. Pędziła precz, doskonale już rozumiejąc, kto ją oszukał.

— No, Króliku — mruczała — następnym razem nie uwierzę w ani jedno twoje słowo!

Ale następnym razem stało się inaczej.

Wieczorem Lisica wreszcie zobaczyła Królika na drugim brzegu płytkiego strumienia. Nad lasem wisiał okrągły żółty księżyc, a jego odbicie drżało na wodzie.

— Przejdź tutaj! — zawołała Lisica.

— Nie mogę, jem kolację — odpowiedział Królik.

— Co jesz?

Królik spojrzał na odbicie księżyca i powiedział:

— Ser. Wielki okrągły ser. O tam, prosto w wodzie.

Lisica spojrzała w dół i rzeczywiście zobaczyła żółte koło.

— To dopiero ser! — ucieszyła się i skoczyła prosto do strumienia.

Woda była płytka, więc nic strasznego się nie stało. Ale Lisica zmoczyła łapy, ogon i brzuch, a okrągły „ser” od każdego plusku rozpadał się na srebrne fale.

Na drugim brzegu Królik znikał już między krzewami.

— Znowu! — oburzyła się Lisica. — Znowu mnie przechytrzył!

Kilka dni później spotkali się ponownie. Królik coś chrupał w ciemności.

— Co jesz? — zapytała Lisica.

— Smaczny dziki owoc — odpowiedział i potoczył ku niej okrągły kolczasty ogórek.

— A jak go jeść?

— Ostrożnie, małymi kawałkami — omal nie powiedział Królik, ale zwyciężył w nim spryciarz. — Można od razu!

Lisica pospiesznie ugryzła owoc i natychmiast zakaszlała od kolczastej skórki.

— Pfu, pfu! Kłuje w język!

Wypluła ogórek, napiła się wody i rozzłościła jeszcze bardziej. A po Króliku tymczasem ślad już zaginął.

Minął dzień. Pod wieczór las ucichł, niebo na zachodzie poczerwieniało i Królik usiadł na kłodzie grać na fujarce. Melodia była dźwięczna i wesoła.

Nagle między drzewami pojawiła się Lisica.

Tym razem postanowiła nie słuchać żadnych zmyślonych historii. Ale Królik zagrał jeszcze głośniej i zawołał:

— W samą porę przyszłaś! Podobno zaraz tą ścieżką ma przejść wielki świąteczny orszak. Poproszono mnie, żebym powitał go muzyką. Też chcesz zagrać?

Lisica bardzo lubiła wszystko, co obiecywało poczęstunek albo nagrodę.

— A masz drugą fujarkę?

— Weź moją. Pobiegnę po zapasową.

Lisica usiadła na kłodzie i zaczęła pilnie dmuchać w fujarkę. A Królik schował się za krzewami.

W pobliżu leżały suche liście. Królik postanowił nastraszyć Lisicę po raz ostatni: w pewnej odległości podpalił małą kupkę chrustu tak, by dym ciągnął w stronę ścieżki, a wolne przejście pozostawało otwarte.

Lisica grała tak głośno, że z początku niczego nie zauważyła. Ale gdy poczuła dym, obejrzała się, zobaczyła pomarańczowe migotanie i natychmiast wyskoczyła na bezpieczną ścieżkę.

Końcówki jej ciemnej sierści trochę się osmaliły i nabrały ciepłego rudobrązowego odcienia. Lisica była cała, lecz bardzo przestraszona.

Wtedy wreszcie zrozumiała, że współzawodnictwo w podstępach zaszło za daleko.

— Dosyć — powiedziała do siebie. — Nie będę już ganiała za Królikiem ani wierzyła pierwszej obietnicy, którą usłyszę.

A Królik, obserwując z daleka, także się zamyślił. Jego figle stawały się coraz bardziej niebezpieczne, a wszystko zaczęło się od zwykłej ochoty na cudze warzywa.

Od tamtej pory Królik i Lisica trzymali się swoich ścieżek. A stara opowieść mówi, że właśnie po tej przygodzie lisie futro stało się rudobrązowe.

A jeśli w jasną noc księżyc odbija się w strumieniu okrągłym żółtym kołem, warto przypomnieć sobie Lisicę i jej „ser” — i zanim gdzieś skoczymy, dobrze się przyjrzeć.