Jagniątko

Jagniątko

Żyło sobie kiedyś małe jagniątko. Było tak radosne, że nawet zwykła ścieżka wydawała mu się drogą do wielkiej przygody.

Pewnego ranka obudziło się i oznajmiło:

— Dziś pójdę do babci!

Babcia mieszkała daleko, za lasem i wzgórzami. Jagniątko uwielbiało jej smakołyki, ciepły dom i długie wieczorne opowieści. Pożegnało rodzinę i ruszyło podskokami przed siebie.

— Tup-tup, hop-hop! Do babci biegnę co sił!

Nie uszło daleko, gdy z krzaków wyłonił się szakal.

— Dokąd idziesz, maleństwo? — zapytał, oblizując pyszczek.

Jagniątko zrozumiało, że to spotkanie może skończyć się przykro, ale zachowało zimną krew.

— Odwiedzić babcię! Teraz jestem chudziutkie po długiej drodze. Kiedy wrócę od niej wypoczęte i najedzone, wtedy sobie porozmawiamy!

Ułożyło nawet krótką piosenkę:

Do babuni drogą mknę,

Tam odpocznę, najem się.

Kiedy wrócę przez ten las,

Porozmawiać będzie czas!

Szakal pomyślał przez chwilę.

— No dobrze. Idź.

Jagniątko pobiegło dalej. Nieco później ujrzało wielkiego sępa siedzącego na skale.

— Jagniątko, jagniątko, dokąd tak pędzisz?

— Do babci!

— A może zostaniesz tutaj ze mną?

Jagniątko znów zaśpiewało swoją piosenkę. Sęp postanowił zaczekać i przepuścił je. Dalej na drodze spotkało tygrysa. Po tygrysie — wilka. Po wilku — dużego psa. Nad ścieżką krążył jeszcze orzeł.

Każde ze zwierząt pytało, dokąd idzie. Każdemu jagniątko śpiewało:

Do babuni drogą mknę,

Tam odpocznę, najem się.

Kiedy wrócę przez ten las,

Porozmawiać będzie czas!

Wreszcie dotarło do domku babci.

— Babciu! — zawołało już od progu. — Tak się cieszę, że cię widzę!

Babcia mocno je przytuliła.

— A ja na ciebie czekałam. Chodź coś zjeść.

Na stole stały już ciepła owsianka, świeże mleko, pachnące podpłomyki i słodkie owoce. Jagniątko jadło, odpoczywało i bawiło się przy babcinym domu. Po kilku dniach było wypoczęte i okrąglutkie.

Kiedy jednak nadszedł czas powrotu, przypomniało sobie wszystkich, którzy czekali na drodze.

— Babciu — szepnęło — spotkałam szakala, sępa, tygrysa, wilka, psa i orła. Wszyscy mówili, że zaczekają, aż będę wracać.

Babcia zamyśliła się.

— W takim razie nie wrócisz zwyczajnie.

Za jej chatką rosły duże dynie. Jedna była okrągła, lekka i już wyschnięta w środku. Babcia ostrożnie wycięła w niej małe drzwiczki, wyłożyła wnętrze miękką wełną, a po bokach przywiązała drewniane krążki. Gdy lekko popchnęła dynię, potoczyła się drogą, wybijając rytm:

Tum-pa! Tum-tu!

Tum-pa! Tum-tu!

— Oto twój bębenek na kółkach — powiedziała babcia. — Wsiadaj do środka i jedź. Pamiętaj tylko: nie odpowiadaj od razu każdemu, kto cię zawoła.

Jagniątko weszło do dyni, zamknęło drzwiczki i ruszyło do domu.

Tum-pa! Tum-tu!

Tum-pa! Tum-tu!

Niebawem orzeł zauważył dziwny, okrągły bębenek.

— Bębenku, bębenku! Czy widziałeś jagniątko?

Ze środka dobiegł cieniutki głosik:

Nie wiem, nie wiem,

Drogą dalej jadę!

Tum-pa, tum-tu,

Toczę się bez śladu!

Orzeł się zdziwił, ale dynia potoczyła się dalej. Podobnie jagniątko minęło psa, wilka, tygrysa i sępa. Każdy pytał:

— Czy widziałeś jagniątko?

A bębenek odpowiadał:

Nie wiem, nie wiem,

Drogą dalej jadę!

Tum-pa, tum-tu,

Toczę się bez śladu!

Jagniątko niemal dotarło do bezpiecznej drogi, gdy naprzeciw wyszedł szakal. Był sprytniejszy od pozostałych.

— Bębenku, bębenku! — zawołał. — Czy widziałeś jagniątko?

Jagniątko odpowiedziało piosenką. Szakal przechylił głowę.

— Gdzieś już słyszałem ten głos.

Podszedł bliżej.

— Jagniątko, to ty tam jesteś?

W dyni zapadła cisza. Szakal wyciągnął łapę ku drzwiczkom. Babcia jednak przygotowała jeszcze jeden plan. Przywiązała wewnątrz mały sznurek. Jagniątko pociągnęło go i prosto na nos szakala wysypała się garść suchych liści.

— Apsik! — kichnął szakal.

Kiedy przecierał nos, jagniątko odepchnęło się wszystkimi czterema nóżkami. Dynia pognała w dół wzgórza.

TUM-PA! TUM-TU!

TUM-PA! TUM-TU!

Szakal pobiegł za nią, lecz bębenek toczył się coraz szybciej. U podnóża zaczynała się ścieżka do wioski. Ludzie pracowali tam w polu, pasły się kozy i biegały psy. Szakal zobaczył to wszystko i uznał, że lepiej wrócić do lasu.

Jagniątko potoczyło się aż pod własny dom.

— Już jestem! — zawołało, wychodząc z dyni.

Rodzina otoczyła je ze wszystkich stron. Długo opowiadało o babci, pysznym jedzeniu i niezwykłej podróży w bębenku.

— A więc przechytrzyłaś ich wszystkich? — zapytali bliscy.

Jagniątko zastanowiło się.

— Nie całkiem. Pomogły mi babcia, dobry plan i to, że nie straciłam głowy.

Dynia-bębenek została przy domu. Gdy ktoś pytał, co to za dziwna rzecz, jagniątko śmiało się i stukało w nią kopytkiem:

— Tum-pa! Tum-tu! To najweselszy pojazd na świecie!

Niech ta opowieść zostawi w Twoim sercu odrobinę światła ✨