Jak pstrokata kurka dostała swoje cętki

Jak pstrokata kurka dostała swoje cętki

Żyła kiedyś mała biała kurka. Miała tak czyste i jasne piórka, że w słońcu przypominała puszystą chmurkę, która przypadkiem sfrunęła na ziemię.

Każdego ranka wychodziła na podwórze, rozgrzebywała łapkami suche liście i szukała śniadania.

„Ko, ko, ko! Co też przyniesie mi dzisiejszy poranek?” — zastanawiała się.

Pewnego dnia coś zaszeleściło pod wielkim liściem. Kurka przechyliła głowę, dziobnęła jego brzeg i wyciągnęła mały, pognieciony papierek.

Obejrzała go z jednej strony, potem z drugiej, ale czytać nie umiała.

„To zapewne bardzo ważny list, skoro leżał tu całkiem sam — uznała. — A ważne listy trzeba zanosić królowi”.

Ruszyła więc do królewskiego pałacu.

Droga była długa. Wkrótce kurka spotkała lisicę.

Lisica przyjaźnie machnęła ogonem.

— Dokąd tak spieszysz, sąsiadko?

— Do króla. Znalazłam ważny list.

Lisica zmrużyła oczy.

— Daleko tam na samotną wędrówkę. Zabierz mnie ze sobą.

Kurka przypomniała sobie dzień, gdy zobaczyła lisicę z łapą zaplątaną w stary sznur przy krzakach. Głośnym gdakaniem zawołała wtedy ludzi z gospodarstwa, a oni uwolnili zwierzę.

— Dobrze — powiedziała. — Razem będzie weselej.

Na plecach niosła niewielki pleciony koszyk. Lisica umościła się w nim tak cichutko, że na zewnątrz wyglądał tylko koniuszek ogona.

Dalej droga doprowadziła kurkę nad rzekę.

Woda zalśniła i zaszeptała:

— Kurko, dokąd idziesz?

— Do króla. Niosę ważny list.

— Zabierz i mnie — poprosiła rzeka. — Kiedyś mi pomogłaś, gdy brzegi zarosły chwastami i zalegały na nich śmieci. Rozgrzebywałaś ziemię łapkami, aż ludzie zauważyli bałagan i wszystko uprzątnęli. Nie zapomniałam o tym.

— Wskakuj — zgodziła się kurka.

I wydarzył się cud. Rzeka zwinęła się w srebrną wstążkę i również schowała w koszyku.

Nieco później kurka zobaczyła przy drodze mały płomyk. Drżał na kupce suchego chrustu.

— Dokąd idziesz? — zapytał, cicho trzaskając.

— Do króla.

— Zabierz mnie ze sobą. Kiedyś po deszczu wygrzebałaś dla mnie suche gałązki i znów mogłem ogrzewać wędrowców.

Kurka skinęła głową.

Płomyk zamienił się w garstkę ciepłego, złocistego popiołu i cichutko ułożył w koszyku.

Wreszcie kurka dotarła do pałacu.

Strażnicy zdziwili się na widok małego białego gościa, ale wpuścili ją do wielkiej sali.

Na wysokim tronie siedział król.

Kurka grzecznie się ukłoniła.

— Wasza Wysokość, znalazłam list i przyniosłam go tobie.

Król wziął papierek. Rozprostował go, obejrzał i odwrócił.

Nie było na nim ani jednego słowa. To był zwykły stary skrawek papieru, lekko ubrudzony ziemią.

Król westchnął.

— Kurko, to wcale nie jest list.

Kurka opuściła dziób.

— Ojej. A ja szłam taki kawał drogi.

Król był zajęty i trochę niecierpliwy.

— Zaprowadźcie ją na ptasie podwórze. Niech odpocznie do rana, a potem wraca do domu.

Na ptasim podwórzu mieszkały dumne pawie, hałaśliwe gęsi i nadęte indyki. Gdy zobaczyły nową przybyszkę, od razu ją otoczyły.

— A kto to taki bielutki? — zagęgał gąsior.

— Pewnie uważa się za królewskiego ptaka — prychnął indyk.

Paw rozłożył ogon i zaczął krążyć wokół kurki.

Początkowo starała się nie zwracać na nich uwagi. Ptaki podchodziły jednak coraz bliżej, przepychały się, wyciągały dziobami słomki spod jej łapek i nie pozwalały spokojnie usiąść.

— Dosyć — powiedziała kurka. — Nie chcę nikomu przeszkadzać.

Ale wrzawa tylko rosła.

Wtedy z koszyka dobiegł cichy głos:

— Zdaje się, że pora na pomoc przyjaciół.

Wieczko podskoczyło i na zewnątrz wyskoczyła lisica.

Nie tknęła żadnego ptaka. Stanęła tylko pośrodku podwórza, szeroko rozstawiła łapy i bardzo poważnie zapytała:

— Kto tu nie pozwala odpocząć mojej przyjaciółce?

Och, cóż za zamieszanie się zrobiło!

Gęsi pobiegły do stawu. Indyki schowały się za beczką. Paw tak się spieszył, że zapomniał złożyć ogon i omal nie utknął w drzwiach szopy.

Kurka aż się roześmiała.

Na hałas przybiegli pałacowi słudzy.

— Co tu się dzieje?

— Teraz moja kolej — szepnęła rzeka.

Z koszyka wysunęła się srebrna strużka. W mgnieniu oka rozlała się w poprzek ścieżki małym, lśniącym strumieniem. Słudzy zatrzymali się, bo nie chcieli zamoczyć odświętnych butów.

— A teraz moja — odezwał się płomyk.

Z koszyka uniósł się obłoczek ciepłego, złocistego popiołu. Zawirował w powietrzu, rozjarzył się w świetle księżyca i na chwilę przemienił podwórze w prawdziwie czarodziejskie miejsce.

Kiedy wszyscy patrzyli na złoty wir, kurka i lisica spokojnie wyszły za bramę.

Rzeka znów stała się rzeką i popłynęła swoim korytem. Płomyk wrócił do przytulnego ogniska przy drodze. Lisica zaś odprowadziła kurkę niemal pod sam dom.

Rankiem kurka wyszła na słońce i nagle zauważyła coś dziwnego.

Jej białe piórka były obsypane małymi ciemnymi i złocistymi cętkami. Drobinki czarodziejskiego popiołu tak mocno przylgnęły do piór, że stały się częścią ich wzoru.

— Ko, ko, ko! Jestem teraz pstrokata! — zdziwiła się kurka.

Pobiegła do kałuży i obejrzała swoje odbicie.

Nowe upierzenie bardzo jej się spodobało.

— Przynajmniej nigdy nie zapomnę tej wyprawy — powiedziała.

I rzeczywiście, odtąd na piórkach jej kurcząt pojawiały się takie same piękne cętki. Kurka często opowiadała im, jak daleko zaprowadziła ją ciekawość i jak w potrzebie wróciła do niej dobroć, którą kiedyś podarowała innym.

Dobry uczynek może wydawać się maleńki, kiedy go spełniamy. Czasami jednak wyrasta z niego cały koszyk przyjaciół gotowych przyjść z pomocą.

Niech ta opowieść zostawi w Twoim sercu odrobinę światła ✨