Narzeczony dla panny Kreciczki

Narzeczony dla panny Kreciczki

Pod ziemią, niedaleko wielkiego kamiennego posągu Mireuka, mieszkała rodzina kretów.

Pewnego wiosennego ranka urodziła im się córeczka. Rosła ciekawa świata i zwinna, a do tego świetnie potrafiła drążyć nowe korytarze tam, gdzie inne krety widziały jedynie twardą ziemię.

Ojciec Kret był z niej niezmiernie dumny.

— Moja córka jest wyjątkowa — powtarzał sąsiadom. — A więc kiedyś powinien być u jej boku ktoś najwspanialszy na całym świecie!

Gdy Kreciczka była już dość dorosła, by sama decydować o swoich sprawach, ojciec nagle oznajmił:

— Znajdę najpotężniejszego narzeczonego we wszechświecie!

Kreciczka uniosła brwi.

— Tato, a może najpierw znajdziesz tego najpotężniejszego, a potem zapytamy, czy się sobie podobamy?

— Oczywiście, oczywiście — odparł pośpiesznie ojciec. — Właśnie to miałem na myśli.

I wyruszył na poszukiwania.

Najpierw pomyślał o Niebie.

„Co może być wspanialsze? — zastanawiał się Kret. — Przykrywa cały świat”.

Wyszedł z norki, zadarł pyszczek do góry i zawołał:

— Wielkie Błękitne Niebo! Wszyscy mówią, że rozciągasz się nad górami, rzekami i miastami. Czy jesteś najpotężniejsze na świecie?

Niebo odpowiedziało spokojnym głosem:

— Jestem wielkie, lecz nie najpotężniejsze. Kiedy wschodzi Słońce, wypełnia mnie światłem. Kiedy Słońce się chowa, zmieniają się moje barwy. Porozmawiaj ze Słońcem.

Ojciec Kret podziękował i zaczekał do rana.

Wzeszło Słońce, złote i jasne.

— Słońce! — zawołał Kret, osłaniając oczy łapką. — Mówią, że jesteś silniejsze od Nieba. Może to ty jesteś najpotężniejsze na świecie?

Słońce zaśmiało się ciepło.

— Mogę ogrzewać pola i oświetlać drogi, ale spójrz tam.

Po niebie właśnie płynęła wielka Chmura.

Nasunęła się na Słońce — i promienie stały się łagodne.

— Chmura potrafi mnie zasłonić — powiedziało Słońce. — Zapytaj ją.

Ojciec Kret zaczekał, aż Chmura podpłynie bliżej.

— Dostojna Chmuro! Potrafisz ukryć nawet Słońce. Czy jesteś najpotężniejsza?

Chmura zaokrągliła się ze zdziwienia.

— Ja? Popatrz, co robi ze mną Wiatr!

I rzeczywiście nadleciał wietrzyk.

Fuuuu!

Chmura popłynęła dalej.

— Mogę zasłonić Słońce — powiedziała na pożegnanie — ale Wiatr pędzi mnie, dokąd zechce.

Ojciec Kret zwrócił się do Wiatru.

— Panie Wietrze! Poruszasz Chmurami. Zapewne jesteś najsilniejszy!

Wiatr zagwizdał między drzewami, zakołysał trawą, zakręcił kilkoma suchymi listkami i odpowiedział:

— Potrafię pędzić chmury i kołysać gałęziami. Ale widzisz tamten ogromny kamienny posąg Mireuka? Dmucham na niego od lat. Gwiżdżę mu przy uszach. Nacieram ze wszystkich stron. A on stoi.

Kret spojrzał na Mireuka.

Kamienna postać wznosiła się nad zboczem jak część samej góry.

„To on! — ucieszył się ojciec. — Najpotężniejszy!”

Podbiegł do podnóża posągu i krzyknął w górę:

— Wielki Mireuku! Niebo ustąpiło Słońcu, Słońce — Chmurze, Chmura — Wiatrowi, a Wiatr uznał ciebie za silniejszego. A więc jesteś najpotężniejszy na świecie!

Kamienny olbrzym długo milczał.

Potem jego głos jakby przetoczył się przez skałę:

— Jestem wielki i ciężki. Słońce mnie nie roztopi. Wiatr mnie nie poruszy. Deszcz nie sprawi, że odejdę z miejsca.

Ojciec Kret aż podskoczył z radości.

— Więc wreszcie znalazłem najsilniejszego!

— Nie spiesz się — powiedział Mireuk. — Spójrz w dół.

Kret spuścił wzrok.

Tuż przy kamiennym podnóżu widać było świeży kopczyk ziemi.

Wyjrzał z niego młody kret.

— Co robisz? — zdziwił się ojciec.

— Drążę tunel — odpowiedział tamten. — Tu ziemia jest trochę twarda, bo na niej stoi kamień. Ale to nic, obejdę go od dołu.

Mireuk powiedział cicho:

— Widzisz. Ja nie mogę poruszyć Wiatru, ale i Wiatr nie może poruszyć mnie. A mały Kret powoli podkopuje ziemię wprost pod moim podnóżem. Każdy ma siłę, przeciw której znajdzie się inna siła.

Ojciec Kret usiadł na ziemi.

Przebył tak długą drogę, a odpowiedź była tuż obok domu.

Tego wieczoru wrócił do córki.

— Nie znalazłem najpotężniejszego na świecie — przyznał. — Niebo zależy od Słońca, Słońce chowa się za Chmurą, Chmurę pędzi Wiatr, Wiatr nie może poruszyć Mireuka, a pod Mireukiem spokojnie kopie kret.

Kreciczka się roześmiała.

— To może nie trzeba szukać najpotężniejszego?

— Chyba nie trzeba — zgodził się ojciec. — Lepiej znaleźć kogoś, z kim jest ci dobrze.

Właśnie wtedy obok ich norki przechodził młody kret, którego ojciec widział przy Mireuku. Niósł koszyk korzonków dla swojej babci i przywitał się.

Kreciczka wdała się z nim w rozmowę. Okazało się, że on też lubi drążyć nowe tunele, wie, gdzie po deszczu ziemia jest najmiększa, i nigdy się nie śmieje, gdy ktoś pomyli kierunek.

Zaprzyjaźnili się. A po pewnym czasie sami postanowili, że chcą być razem.

Ojciec Kret tym razem niczego nie ogłaszał i nikogo nie porównywał do Słońca ani Wiatru.

Powiedział tylko:

— To chyba najlepsza odpowiedź.

I odtąd, kiedy ktoś w krecim miasteczku spierał się, kto jest najsilniejszy na świecie, stary Kret się uśmiechał:

— Siła bywa różna. A szczęścia w ogóle nie mierzy się siłą.