Oczy królika

Oczy królika

Głęboko pod błękitnymi falami stał pałac morskiego króla.

Jego ściany pokrywała masa perłowa, w ogrodach kołysały się czerwone i zielone wodorosty, a zamiast ptaków między gałązkami koralowców pływały małe, lśniące rybki.

Pewnego dnia w pałacu wydarzyło się nieszczęście.

Morski król, pływając niedaleko powierzchni, podpłynął zbyt blisko rybackiej przynęty. Haczyk zaczepił się przy jego ustach. Król się wyrwał i wrócił do pałacu, ale bardzo go bolało i nikt nie wiedział, jak mu pomóc.

Do pałacu wezwano wszystkich morskich mędrców.

Przypłynął wieloryb.

Przypełzł krab.

Zjawiły się ośmiornica, stary okoń morski i doktor Żółw, którego uważano za najbardziej uczonego lekarza w całym podwodnym królestwie.

Długo się naradzali.

Wreszcie doktor Żółw powiedział:

— W starej legendzie napisano, że króliki widzą wyjście nawet tam, gdzie inni dostrzegają tylko niebezpieczeństwo. Gdybyśmy poznali sekret króliczego wzroku, może znaleźlibyśmy sposób, by pomóc królowi.

— W takim razie przyprowadź królika! — rozkazali dworzanie.

Doktor Żółw popłynął na brzeg.

Wyszedł na piasek i zaczął powoli wspinać się ścieżką.

Na wzgórzu właśnie spacerował Królik.

— Dzień dobry, doktorze! — przywitał się. — Daleko pan zawędrował od morza.

Żółw przystanął, żeby odetchnąć.

— Przybyłem z zaproszeniem od samego morskiego króla.

Królik podniósł uszy.

— Od króla?

— Tak. Prosi, żebyś odwiedził jego pałac.

Żółw zaczął opowiadać o podwodnych ogrodach, koralowych łukach, złocistym piasku i rybach świecących w ciemności.

Królik słuchał z coraz większym zachwytem.

— Nigdy nie byłem pod morzem.

— Usiądź mi na grzbiecie — powiedział doktor. — Zawiozę cię.

Królik mocno chwycił pancerz i zanurkowali.

Z początku zamknął oczy.

Potem jednak ostrożnie je otworzył — i z zachwytu zapomniał nawet oddychać.

Wokół przepływały srebrne ławice. Na dnie rosły niezwykłe rośliny. Między kamieniami kryły się koniki morskie, a w oddali jaśniał pałac.

Królika powitano bardzo uprzejmie.

Pokazano mu perłową salę, koralowy ogród i pokój, w którym meduzy świeciły zamiast lamp.

— Jakie wspaniałe miejsce! — powtarzał gość.

Lecz po drodze przypadkiem usłyszał rozmowę dwóch ryb dworskich.

— Wreszcie doktor przyprowadził królika.

— Teraz poznamy sekret jego oczu i wyleczymy króla.

— A jeśli królik nie zechce nam go oddać?

— Przecież właśnie po to go przywieziono.

Królik znieruchomiał.

„A więc nie zaproszono mnie po prostu w gości” — pomyślał.

Wkrótce przyprowadzono go do wielkiej sali.

— Szanowny Króliku — powiedzieli dworzanie — nasz król choruje. Dawna księga wspomina o szczególnym sekrecie króliczego wzroku. Opowiedz nam o nim natychmiast.

Królik zrozumiał: jeśli po prostu powie, że nie zna żadnego czarodziejskiego sekretu, mogą go nie wypuścić.

Przybrał bardzo zatroskaną minę.

— Chętnie bym pomógł. Ale zaszła przykra pomyłka.

— Jaka?

— Prawdziwy sekret mojego wzroku został na brzegu.

W sali zapadła cisza.

— Jak to?

Królik dostojnie skinął głową.

— Przed podróżą pod wodę ukryłem go w piasku, żeby słona woda go nie zepsuła. A ze sobą wziąłem tylko zwykłe spojrzenie podróżne.

Ryby popatrzyły po sobie.

Nikt nigdy nie słyszał o spojrzeniu podróżnym, ale też nikt nie chciał się przyznać, że nie rozumie, o czym mowa.

— Trzeba natychmiast wrócić po prawdziwy sekret! — postanowiły.

Doktor Żółw znów posadził Królika na grzbiecie.

Wypłynęli na powierzchnię i dotarli do brzegu.

Gdy tylko łapy Królika dotknęły suchego piasku, skoczył w górę, potem jeszcze raz — i już był przy lesie.

— Zaczekaj! — zawołał doktor Żółw. — A sekret?

Królik się obejrzał.

— Oto on, doktorze: zanim zaprowadzi się kogoś do pałacu w ukrytym celu, trzeba uczciwie powiedzieć, po co się go zaprasza.

— Ale król potrzebuje pomocy!

Królik przez chwilę się zastanowił.

— W takim razie oto drugi sekret. Kiedy nie wiesz, co robić, przyjrzyj się uważniej samemu problemowi, zamiast szukać czarodziejskiej odpowiedzi gdzieś daleko.

Doktor Żółw wrócił zawstydzony do morza.

W pałacu opowiedział wszystko morskim mędrcom.

— Królik ma rację — powiedziała stara ośmiornica. — Tak nas pochłonęła legenda, że przestaliśmy myśleć.

Jeszcze raz dokładnie zbadali króla. Krab mocno przytrzymał haczyk szczypcami, ośmiornica ostrożnie obróciła go w odpowiednią stronę, a doktor Żółw pomógł uwolnić zaczepione miejsce.

Wkrótce król poczuł się lepiej.

— A więc sekret króliczego wzroku jednak zadziałał — uśmiechnął się.

— Ale królika tu nie ma — zdziwili się dworzanie.

— Właśnie dlatego — odparł król. — Zmusił was do spojrzenia na problem własnymi oczami.

A Królik odtąd z przyjemnością spacerował po brzegu, lecz gdy widział doktora Żółwia wychodzącego z wody, zawsze najpierw pytał:

— Czy to naprawdę zaproszenie w gości? Czy znów potrzebny jest jakiś sekret?

I Żółw za każdym razem odpowiadał szczerze.