Staruszka i jej prosiaczek

Staruszka i jej prosiaczek

Żyła sobie pewna babcia. Kiedyś zamiatała podłogę i nagle zobaczyła pod stołem małą błyszczącą monetę.

— Ale szczęście! — ucieszyła się babcia. — Kupię na targu coś pożytecznego.

Na targu zobaczyła małego różowego prosiaczka z zabawnym zakręconym ogonkiem. Prosiaczek wesoło chrumknął i babcia od razu postanowiła zabrać go do domu.

Po drodze dotarli do niskiego przełazu. Babcia przeszła na drugą stronę, a prosiaczek zaparł się nóżkami w ziemię.

— Chodź, prosiaczku, już się ściemnia! — poprosiła babcia.

Ale prosiaczek tylko: „Chrum-chrum!” — i ani kroku dalej.

Babcia poszła ścieżką i spotkała psa.

— Piesku, pomóż mi zawołać prosiaczka. Nie chce przejść przez przełaz, a ja chcę zdążyć do domu przed zmrokiem.

— Hau! Pomógłbym — powiedział pies — ale teraz jestem bardzo zajęty: pilnuję podwórka.

Nieco dalej babcia spotkała kij leżący przy drodze.

— Kijku, zastukaj przy piesku, żeby zwrócił uwagę i pomógł mi zawołać prosiaczka.

Ale kij leżał sobie cichutko.

Potem babcia zobaczyła płomyk w piecu przy małej chatce.

— Płomyku, ogrzej kij, żeby się poruszył.

A płomyk trzaskał i odpowiadał:

— Mnie i tutaj dobrze.

Przy studni stało wiaderko z wodą.

— Wodo, ostudź płomyk, niech się nie leni.

— Plusk-plusk — powiedziała woda, ale nigdzie się nie pospieszyła.

Na łące pasła się krówka.

— Krówko, wypij trochę wody, żeby wiaderko zrobiło się lżejsze i ruszyło z miejsca.

Krówka w zamyśleniu przeżuła trawę i tylko machnęła ogonem.

Babcia już prawie się zasmuciła. Ale wtedy zobaczyła pod krzakiem garść pachnącego siana.

— Siano, może ty zawołasz krówkę?

Wietrzyk porwał kilka suchych źdźbeł i zaniósł je prosto pod nos krówki.

— Muuu! Jakie pachnące siano! — powiedziała krówka i podeszła bliżej.

Wtedy nagle wszystko zaczęło układać się jedno po drugim.

Krówka podeszła do wody i wypiła kilka łyków. Wiaderko lekko się zakołysało. Kropelka prysnęła na płomyk, a on wesoło zatrzeszczał. Od ciepła kij trochę wysechł i stoczył się z pobocza. Lekko stuknął tuż przy piesku.

— Hau! Co się stało? — podskoczył pies.

— Prosiaczek czeka przy przełazie! — przypomniała babcia.

Pies pobiegł do prosiaczka i wesoło zaszczekał:

— Chodź, przyjacielu! W domu czeka na ciebie ciepłe posłanie i kolacja!

Prosiaczek podniósł uszy.

— Chrum?

Pies przeskoczył przez przełaz. Potem jeszcze raz. I jeszcze.

Prosiaczek popatrzył na niego, rozpędził się i też przeskoczył.

— Właśnie tak! — ucieszyła się babcia.

I wszyscy razem ruszyli do domu: babcia z przodu, prosiaczek obok, a pies trochę z tyłu.

Kiedy dotarli do chatki, na niebie świeciła już pierwsza gwiazda.

Babcia dała prosiaczkowi kolację, poczęstowała pieska i powiedziała:

— Widzicie, czasem jedna mała pomoc rozpoczyna cały łańcuszek dobrych uczynków.

Prosiaczek zadowolony ułożył się na słomie i cichutko chrumknął, jakby się zgadzał.

A od tego dnia zawsze sam przechodził przez przełaz. No, prawie zawsze.