Od pastuszka do króla

Od pastuszka do króla

Na rozległej równinie, gdzie wieczorny wiatr cicho poruszał trawę, żył młody pastuszek o imieniu Dawid.

Każdego dnia prowadził stado na pastwiska, a kiedy praca była skończona, lubił wędrować wśród wzgórz i drzew. Słuchał śpiewu ptaków, szemrania strumienia i szelestu liści tak uważnie, jakby przyroda opowiadała mu swoje tajemnice.

W Dawidzie nieustannie rodziły się pieśni. Czasem wymyślał melodię po prostu w drodze do domu, a czasem słowa przychodziły same, kiedy patrzył na niebo.

Pewnego dnia wydało mu się, że pośród wiatru ktoś zawołał:

— Dawidzie, Dawidzie…

Chłopiec obejrzał się.

Nikogo.

Tylko drzewa, kwiaty i dalekie ptaki.

Poszedł dalej i niedługo zobaczył wysokie wzgórze. Na samym szczycie sterczało coś podobnego do dziwnego drzewa: bez gałęzi, bez liści, gładkie i ciemne.

— Trzeba przyjrzeć się z bliska — postanowił Dawid.

Wspinaczka była trudna. Wzgórze wydawało się niezwykle twarde i gładkie. Nie rosło na nim ani źdźbło trawy.

Kiedy chłopiec wreszcie dotarł na szczyt, dotknął dziwnego „drzewa” i ze zdumieniem cofnął rękę.

— Przecież to nie drzewo! Przypomina olbrzymi róg.

Dawid usiadł odpocząć.

Nagle ziemia pod nim niemal niezauważalnie zadrżała.

Potem jeszcze raz.

Gdzieś w dole przetoczył się głuchy dźwięk, jakby olbrzymia istota westchnęła przez sen.

Dawid znieruchomiał.

To, co wziął za wzgórze, zaczęło się podnosić.

Wyżej.

Jeszcze wyżej.

Chłopiec mocno chwycił się rogu i zobaczył, jak ziemia się oddala.

Wtedy zrozumiał:

— To nie wzgórze. To olbrzymi jednorożec! Po prostu leżał i spał!

Jednorożec wstał na nogi i Dawid znalazł się wysoko nad równiną.

Początkowo chłopiec się przestraszył. Lecz zmusił się, żeby myśleć spokojnie.

— Jeśli zechce jeść, opuści głowę do ziemi — rozważał Dawid. — Wtedy będę mógł zeskoczyć.

W tej właśnie chwili w oddali rozległ się lwi ryk.

Jednorożec wytężył uwagę.

Ryk powtórzył się bliżej.

Według legendy Dawid rozumiał głosy zwierząt i usłyszał jakby lew rozkazywał wszystkim dookoła ustąpić drogi królowi zwierząt.

Jednorożec powoli opuścił głowę.

— Moja szansa! — szepnął Dawid.

Ostrożnie zsunął się w dół i stanął na ziemi.

Lecz gdy tylko się wyprostował, zobaczył niedaleko lwa.

Wielkie zwierzę patrzyło wprost na niego.

Dawid nie uciekał na oślep. Stał cicho i szukał wzrokiem drogi do bezpiecznego miejsca.

Nagle między drzewami mignęła smukła łania.

Podbiegła bliżej i Dawid usłyszał:

— Usiądź mi na grzbiecie. Wyniosę cię stąd.

Chłopiec się nie wahał. Objął łanię za szyję i pomknęła naprzód.

Wiatr świszczał w uszach. Pod kopytami migała trawa. Z tyłu jeszcze przez jakiś czas rozlegał się lwi ryk, ale łania była szybka i dobrze znała leśne ścieżki.

Biegła przez równinę, między drzewami i wzdłuż strumienia, aż w oddali pojawiły się ludzkie domy.

Tutaj łania się zatrzymała.

— Teraz jesteś bezpieczny — jakby powiedziała. — Idź do domu.

Dawid zeskoczył na ziemię.

— Dziękuję ci — powiedział. — Nie zapomnę tego.

Łania obróciła się i zniknęła między drzewami.

Dawid długo patrzył za nią, a potem powoli ruszył do domu.

Dzień był niezwykły: wzgórze okazało się olbrzymim jednorożcem, niebezpieczeństwo przyszło niespodziewanie, a pomoc też pojawiła się tam, skąd jej nie oczekiwał.

Lecz najbardziej chłopiec zapamiętał coś innego: strach nie musi zniknąć, żeby można było działać odważnie. Czasem wystarczy nie pozwolić, by decydował za ciebie.

Po drodze znów usłyszał ptaki, strumień i wiatr. Jak zawsze z tych dźwięków narodziła się w jego sercu pieśń.

Mijały lata. Dawid dorósł i według dawnej tradycji został królem Izraela.

Kiedy zaś wspominał dni swojego pasterskiego dzieciństwa, pamiętał i cichą równinę, i dziwne olbrzymie zwierzę, i szybką łanię, która pomogła mu wrócić do domu.

Być może właśnie dlatego w jego pieśniach tak często brzmiały wdzięczność, ufność i odwaga.